|
Home Chinese website 
|
Management Team, 6 september 2002
Pionieren in Peking
Nederlandse ondernemers ontdekken China
China gold jarenlang als het land van de ongekende mogelijkheden die maar niet van de grond kwamen. Maar er lijkt iets te veranderen, hoewel tergend langzaam. Vier Nederlandse ondernemers zoeken hun weg langs dagelijks veranderende wetgeving en Chinezen die geen nee kunnen zeggen.
 Lange dagen voor't management |
Colaflesjes Toen Thijs Cox tien jaar geleden naar Peking kwam, dacht hij nog in westerse waarden zoals klanten op hun woord geloven of vasthouden aan afspraken. "Dat leerde ik al snel af, nadat ik een paar keer vergeefs had zitten wachten," bekent de managing director van de Rotterdamse papiergroothandel Ciparo (Chinees Papier Rotterdam), in China beter bekend als 'Aim Reclaim'. "Vriendschappen sluiten en in stand houden is hier belangrijker dan afspraken nakomen," vertelt Cox in het Jingshan Park, niet ver van de Verboden Stad. Hij neemt een slok van zijn Tsing Tao bier. Met een glimlach:"Zat ik om negen uur 's ochtends strak in het pak in de hotelkamer die toen nog dienstdeed als kantoor, terwijl er niemand kwam opdagen. Een week later belden ze op dat ze geen treinkaartje hadden kunnen kopen of dat het niet uitkwam. En dan zeiden ze doodleuk: 'U bent een vriend, dus u begrijpt het wel'. Nu zorg ik ervoor dat ik altijd wat te doen heb voor het geval er weer niemand komt." |
Achteraf is Cox blij dat Aim Reclaim niet onstuimig gegroeid is. "Daardoor staan we financieel sterk, we zijn niet afhankelijk van aandeelhouders of banken. Als we vanaf het begin hard waren gegroeid waren we nu misschien wel over de kop gegaan. In de loop der jaren hebben we steeds meer strategische samenwerkingsverbanden gesloten met Chinese leveranciers. We hebben een diepere relatie kunnen opbouwen met onze klanten. Dat is hier niet onbelangrijk."
Met de toename van de koopkracht zijn Chinezen ook meer afval gaan produceren. Soms houdt Aim Reclaim in samenwerking met de lokale overheid 'bewustzijnsdagen' om mensen bewust te maken van het nut van recycling. Een van de belangrijkste resultaten was de fleece-rage, een jaar of twee geleden.
"en dan zeiden ze doodleuk: u bent een vriend, dus u begrijpt het wel"
"Met dank hieraan." Cox houdt een plastic colaflesje omhoog. "Hier komen de draden vandaan die uiteindelijk worden verwerkt in de fleece-truitjes. Uit de geperste flessen worden dunne draadjes getrokken die werden samengevoegd tot synthetisch materiaal. Er zijn maar weinig mensen die weten dat ze eigenlijk in colaflessen rondliepen," lacht Cox.
Aim Reclaim importeert maandelijks 15.000 ton papier en 400 ton plastic naar China. Het bedrijf heeft zes vestigingen in China en vijftig mensen in vaste dienst. Afhankelijk van de drukte, maakt Cox gebruik van 120 'seizoenswerkers'. Het bedrijf zette vorig jaar vijftien miljoen euro om en maakt 'al vanaf het begin winst. We hadden geen geld om verlies te draaien'.
Karaoke
Puur zakelijke relaties zijn Chinezen vreemd. Zij zien goede zakenpartners liever als extended family of guanxi, in het Chinees. Ze doen in de regel liever zaken met familie dan met vreemden, uit angst voor al te grote oplichterij. Het duurt jaren om relaties op te bouwen, maar als ze je een beetje vertrouwen, dan ben je ook binnen. Dergelijke relaties maken de Chinezen enigszins bewerkelijker in het zakelijk verkeer. Hoe beter de verstandhouding, hoe vager de communicatie en des te belangrijker de beleefdheidsnormen.
Om de vriendschap in stand te houden, moet alles altijd gevierd worden: zowel succes als het mislukken van een deal. Broodjes bij de benzinepomp of snel een fastfoodketen bezoeken is daarbij geen bon ton. Het liefst vier je succes of falen in een goed Chinees restaurant aan een grote tafel bedekt met schaaltjes met allerlei verschillende hapjes. "Eten, of beter gezegd dineren, is een uiting van dankbaarheid. Hier vindt met het onbeschoft als je 'dank u wel' zegt, beter is het om met het gezelschap goed te eten," licht Cox toe. "Zakenpartners moet je ook altijd vermaken. Met Karaoke of mahjong, een Chinees gokspelletje. Een goed gesprek is aan hen niet besteed, dat vinden ze onbeschoft. Komt door de culturele revolutie, toen werd iedereen geleerd om vooral zijn mond te houden."
 Traditioneel Chinese woonwijk, Beijing |
Bij de uitgang van het restaurant wordt Cox geconfronteerd met drie kleine bedelende meisjes. Ze wijzen met de linkerhand naar hun mond, houden rechts symbolisch open en roepen 'I hungry. Please, sir, I hungry'. Ze zijn hooguit vijf jaar en zien er onverzorgd uit. De moeders kijken op een paar honderd meter afstand toe. In China worden tweehonderdduizend kinderen vermist;de meeste zijn gestolen, anderen worden verkocht om later uit bedelen gestuurd te worden. Een meisje kost gemiddeld vierduizend dollar, een jongen vaak vijf tot tien keer zoveel. |
Cox houdt zijn geld in zijn zak. "Het lijkt heel zielig, maar door die kindjes geld te geven, hou je het systeem in stand. Hier verderop in de straat zitten veel ambassades. Door de toestroom van bezoekers, valt er voor die kinderen altijd wel wat te halen." Dan vraagt hij in het Chinees naar haar moeder. Die komt er al gauw bij staan en trekt het meisje weg. Cox roept nog wat Chinees tegen de vrouw maar ze reageert niet. Hij loopt naar zijn aangepaste Volkswagen Polo. "Heb ik van een medewerker van de Nederlandse ambassade overgenomen. Hij heeft meer beenruimte dan de Chinese auto's." De 1 meter 90 lange Rotterdammer demonstreert meteen wat hij bedoelt door achter het stuur te kruipen. Cox, een van de weinige buitenlanders in China die zelf rijdt, stuurt zijn auto tegen het verkeer in. Dat maakt hier weinig uit.
Tekst: Alberta Opoku
Fotografie: Georges van Wensveen
Management Team, 6 september 2002
back to multimedia, publications.
Ciparo BV Rotterdam, The Netherlands. Tel: + 31 (0)10 2136212
Pages by Deliver-IT